Do przeprowadzenia egzekucji świadczeń alimentacyjnych właściwy – co do zasady – jest komornik ze względu na miejsce zamieszkania wierzyciela lub dłużnika (właściwość przemienna). Wyjątek stanowić może egzekucja z nieruchomości, wówczas wniosek egzekucyjny należy skierować do komornika sądu, w którego okręgu nieruchomość jest położona.
W przypadku skierowania wniosku do komornika właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wierzyciela zobowiązany on jest zawiadomić o wszczęciu egzekucji komornika sądu ogólnej właściwości dłużnika. Komornik zawiadomiony zażąda przekazania mu sprawy wraz ze ściągniętymi kwotami, jeżeli wskutek dalszych zajęć suma uzyskana ze wszystkich egzekucji nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich wierzycieli. Jeżeli dokonane zostało zajęcie wynagrodzenia za pracę lub wierzytelności, równocześnie z przekazaniem sprawy komornik zawiadamia pracodawcę, dłużnika, względnie wierzyciela zajętej wierzytelności, że dalszych wpłat należy dokonywać komornikowi, któremu sprawę przekazano.
W przypadku egzekucji świadczeń alimentacyjnych obowiązują wyjątki zmniejszające zakres ograniczeń egzekucyjnych. Przede wszystkim wierzytelności z rachunku bankowego podlegają egzekucji na zaspokojenie alimentów w pełnej wysokości. Sumy przyznane przez Skarb Państwa na specjalne cele (w szczególności stypendia, wsparcia), chyba że wierzytelność egzekwowana powstała w związku z urzeczywistnieniem tych celów albo z tytułu obowiązku alimentacyjnego podlegają egzekucji na zaspokojenie alimentów do trzech piątych części. Sumy i świadczenia w naturze wyasygnowane na pokrycie wydatków lub wyjazdów w sprawach służbowych podlegają egzekucji do wysokości 50% kwot diet przysługujących z tytułu podróży służbowych – jeżeli egzekucja ma na celu zaspokojenie roszczeń z tytułu alimentów, w tym należności budżetu państwa z tytułu świadczeń wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów. Przy egzekucji świadczeń alimentacyjnych z wynagrodzenia za pracę dłużnika nie obowiązuje kwota wolna w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wpłat dokonywanych do pracowniczego planu kapitałowego, jeżeli pracownik nie zrezygnował z ich dokonywania, a potrącenie może być dokonywane do wysokości trzech piątych wynagrodzenia.
W postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w celu wyegzekwowania świadczeń alimentacyjnych komornik zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dochodzenie w celu ustalenia zarobków i stanu majątkowego dłużnika oraz jego miejsca zamieszkania. Dochodzenie organu egzekucyjnego powinno być przeprowadzane okresowo, w odstępach nie dłuższych niż sześć miesięcy. Jeżeli środki te okażą się bezskuteczne, organy Policji przeprowadzą na wniosek komornika czynności w celu ustalenia miejsca zamieszkania i miejsca pracy dłużnika.
Dłużnik może żądać zawieszenia postępowania egzekucyjnego co do świadczeń alimentacyjnych wymagalnych w przyszłości. W tym celu konieczne jest uiszczenie wszystkie świadczeń wymagalnych oraz złożenie na rachunek depozytowy Ministra Finansów sumę równą sumie świadczeń alimentacyjnych za sześć miesięcy, z równoczesnym umocowaniem komornika do podejmowania tej sumy. Komornik zobowiązany jest skorzystać z tego umocowania, gdy stwierdzi, że dłużnik popadł w zwłokę z uiszczeniem świadczeń wymagalnych, równocześnie z urzędu podejmując postępowanie. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego w takim trybie nie wyłącza możliwości podejmowania przez komornika czynności mających na celu wykonanie w przyszłości tytułu wykonawczego, w tym zajęcia majątku dłużnika. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje automatycznego uchylenia zajęć. Sąd na wniosek dłużnika może, po wysłuchaniu stron, uchylić dokonane zajęcia. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.